Lekkere verhalen

Heerlijk Ameland

Heerlijk Ameland

Een lang weekend op Ameland kan mij niet lang genoeg duren. Wat een heerlijk oord! Afgelopen weekend hebben we bij hotel annex galerie Dit Eiland gelogeerd. Echt een prima plek om helemaal tot rust te komen. Het hotel heeft slechts drie kamers en je krijgt de galerie met enthousiaste galeriehouder er gratis bij. Bij ons hing 'ie bomvol met Klaas Gubbels. Een manshoge koffiekan bij de voordeur maakt duidelijk dat de eigenaar groot fan is. Terecht. Met slechts een paar thema's - stoel, koffiekan, tafel en peer - weet Gubbels prachtige werken te maken. "Wie niets te zeggen heeft, bedenkt steeds iets nieuws. Wie iets te zeggen heeft, blijft dat zijn hele leven herhalen."

Afijn, tot zover de kunst. Het hotel ligt aan de westkant van het eiland, aan de voet van de kerk van Hollum. Achter het hotel niks anders dan wei, wad, duin en zee. Prima uitvalsbasis om eens op ontdekkingstocht te gaan naar het lekkers op Ameland. Dus, first things first: eerst even Nobeltje inslaan bij Slijterij Nobel. Dit aangenaam zoete likeurtje smaakt ook op vaste wal uitstekend, dus niet vergeten. Een slok en je waant je weer op het wad. Prima spul voor de afterparty dus. Bij het naastgelegen café Nobel gelijk maar even geluncht met vooraf een Butenbiëntke, een Amelander tarwebiertje. Dit bier wordt op de boerderij van Doeke Visser gebrouwen en alleen op Ameland verkocht. Troebel in je glas, heerlijk fris en lekker bitter en moutig in je mond. Naast mijn tarwebiertje brouwt de Amelander Bierbrouwerij nog vier andere bieren. Vast en zeker ook de moeite waard. De lunch, ook niet mis, bestond uit een Fougasse gevuld met roquefort, walnoten en oude schapenkaas. Van Texel, niet van Ameland, en dat terwijl er volop schapen rond hobbelen op Ameland. Er zal toch wel iemand op het idee zijn gekomen om daar Amelander schapenkaas van te maken? Ik ben het niet tegengekomen.

Mosterd maken, dat doen ze in ieder geval wel op Ameland. Met een mosterdmolen. Kijk aan, mijn molenaarshart maakte een sprongetje! Net als de rest van de bezoekers ging ook ik met een potje mosterd de deur uit. De molen - De Verwachting, herbouwd in 1988 - maalt overigens ook meel. De dag er op nog even teruggereden voor een zak pannenkoekenmeel. Ik kan dan wel geen brood bakken, pannenkoeken des te beter. Ook gelijk een potje vuurdoornjam en cranberryjam meegenomen. De mosterd wordt op Ameland verbouwd. Zo van het land, hup de molen in. Mooi. En de vuurdoorns uit het duin verdwijnen gelukkig ook in een potje. Vroeg het me al af op de fiets. Benieuwd hoe het smaakt, ik heb ze nog niet geprobeerd.

Molen de Verwachting Ameland
Op zaterdagmiddag heb ik Jan Wolkers' Groeten van Rottummerplaat gelezen. Ik vond hem in het hotel en leek me toepasselijke waddenlectuur. Nog niet eerder gelezen. Moet zeggen, hij at best lekker daar: vers gevangen garnalen in zeesla. Zet mij ook maar op een onbewoond eiland! 's Avonds gegeten bij Het Witte Paard, volgens velen hét restaurant van Ameland. Vooral mijn voorgerecht is het noemen waard: gerookte makreel op bedje van Amelander aardappeltjes en zeesla (hé!), met kwarteleitje en dressing met vanille. Verrukkelijk! Het maakte de rest van het menu goed, want dat viel eerlijk gezegd wat tegen, hoewel, de rabarber die we als side dish kregen is ook het vermelden waard, volgens mij met wat frambozen en cranberry's er doorheen. Als dessert (uiteraard) kaas. Uit de Jura, met een mooie, frisse moelleux wijn er bij. Ik kon die wijn niet plaatsen, en de serveerster kon het mij niet vertellen. Vast een obscure Jura druif. Ik had de fles moeten vragen...

Een volgende keer wil ik dichter op het eten van Ameland zitten. Liefst met een vissersboot mee, bij de Hereford koeien kijken, zelf mosterd malen of bij brouwer Visser de schuur induiken. Gelukkig komen er nog veel volgende keren. En nog een keer. En nog een keer... Ameland, love it!